wit uitgeslagen bladeren?
16815
portfolio_page-template-default,single,single-portfolio_page,postid-16815,theme-bridge,bridge-core-1.0.4,woocommerce-no-js,ajax_fade,page_not_loaded,,transparent_content,columns-4,qode-theme-ver-18.1,qode-theme-bridge,qode_header_in_grid,wpb-js-composer js-comp-ver-6.0.3,vc_responsive

wit uitgeslagen bladeren?

Over dit project

Eikenmeeldauw, een schimmel op het eikeblad

Het wit op het eikenblad is van de eikenmeeldauw.
De leefwijze van meeldauw is complex. De witte dradenmassa vormen slechts één stadium van de zwam. Ze kunnen wel ongeslachtelijke sporen produceren waarmee de zwam zich kan verspreiden (maar enkel klonen). Om zich geslachtelijk te kunnen voortplanten produceert de meeldauw zeer kleine (kleiner dan 0,5mm), bolvormige vruchtlichamen. De sporen die daaruit voortkomen, kunnen de winter doorstaan. 

 

Eiken sterven niet door deze aantasting , ze worden enkel minder vitaal. De meeldauw zorgt ervoor dat de fotosynthese minder goed verloopt: bij eenjarige zaailingen kan die fotosynthese 48 uur na de aantasting met 50% terugvallen. Ook zullen volgroeide, aangetaste bladeren minder koolhydraten exporteren naar andere delen van de boom. De geleidbaarheid van de huidmondjes (van belang bij processen zoals respiratie of verdamping) neemt af met 15 tot 30%.

 

Omdat de meeldauw zich pas laat in het voorjaar ontwikkelt en dan nog enkel op nieuwe scheuten, blijft de schade voor de boom enigszins beperkt. Zaailingen kunnen vooral op beschaduwde standplaatsen wel aan de aantasting ten onder gaan.
De Eikenmeeldauw is pas in de twintigste eeuw in West-Europa opgedoken. Moleculair onderzoek gaf aan dat achter deze naam wellicht meerdere soorten schuilgaan, die dan nog van exotische oorsprong zijn.

 

(bron: Wim Veraghtert, Natuurpunt Studie)

Categorie
Raadsels